எரிந்துபோன கப்பலில் எனது பயணம்

ஒளி மங்கும் அந்த இடத்தில்,

நான் இன்னும் உன்னைக் காண்கிறேன்.

நள்ளிரவின் கீற்றால் பிளக்கப்பட்ட இருளில்

உன் முகம் தெரிகிறது;

நீண்ட காலத்திற்கு முன் நான் புதைத்து வைத்திருந்த

அறைகளிலிருந்து உன் நினைவுகள் உயிர்பெற்று,

புன்னகைக்கின்றன.

சில நேரங்களில், என் வாய்க்கும் தொண்டைக்கும் இடையில்

உன் பெயர் சிக்கியிருக்க நான் விழித்தெழுகிறேன்.

இருளுக்கு அப்பால் எங்கோ ஒரு இடத்தில்,

நீயும் என்னைத் தேடிக்கொண்டிருப்பதாக நான் கற்பனை செய்கிறேன்.

நீ இன்னும் இங்கேயே இருக்கிறாய் என்று நான் நம்புகிறேன்.

நான் படுத்துக்கொண்டு மேற்கூரையைப் பார்க்கும்போது,

கடந்த காலம் என் கண்முன் விரிகிறது.

படுக்கையின் காலியான பக்கத்தைப் பார்க்கிறேன்,

அப்போது அந்த உண்மையை உணர்கிறேன்:

உன்னை உண்மையாக நேசித்தாலும்,

என்னைத் திரும்ப நேசிக்க

உனக்கு என்னால் ஒருபோதும் கற்றுக்கொடுக்க முடியவில்லை.

சில நேரங்களில் நினைவுகள் ஒரு புகலிடமாகிவிடுகின்றன.

ஒவ்வொரு இரவும், நம் பழைய உரையாடல்களின்

பரந்த கடல்களுக்குள் நான் திரும்பச் செல்கிறேன்.

நீ என்னை விட்டுச் சென்ற அந்தத் தருணத்திலிருந்து...

நான் அவற்றின் ஊடே பயணம் செய்கிறேன்...

கப்பல் எரிந்து சாம்பலாகிவிட்டதை அறியாத

ஒரு உணர்வற்ற ஆவியைப் போல.

By

Sanji-Paul Arvind

Tears

Some tears show us how deeply we hurt someone,

some show us how much someone loves us,

and there are some people

who laugh until they cry.

There are some tears

that show us how happy one can be,

and some that show us

how sad they are.

Some sorrowful tears stay within,

the most dangerous of all.

Unable to flow out,

they slowly turn into a poison

that could kill from within.

And there is another kind of tear

that rolls down for someone special

the moment we see them.

The tears that flow at death

of a loved one are unbearable even to witness,

for they carry within them

Many emotions at once.

But the tears that flow for love

are the heaviest a heart can bear,

for they are a mixture of feelings

that words alone can never explain.

Not all emotions come with smiles;

some are expressed through tears.

Whatever the emotion,

tears never taste sweet or bitter.

So, tears are a way

to express what we feel within…

a few drops

with many identities:

happiness, sadness,

loss, gain, grief, betrayal…

But when the tears that flow

from the person we love too much,

Bring a different kind of pain,

one that we never wish to see.

By

Sanji-Paul Arvind

என் உலகின் ஒளி

எந்நாளும் நீ நலமாய் வாழவே

என் தினப் பிரார்த்தனை.

அதை நான் காண முடியாதது

என் மன வேதனை.

எந்நாளும் நீ சிரிக்க,

என் மனம் குளிரும்.

அந்த சிரிப்பை என் கண்கள் காண முடியாதது

என் மனம் அழும்.

எந்நாளும் நீ வாழ்க்கையில் முன்னேறி நடக்க

நான் காணும் கனவு.

ஆனால் உன்னுடன் நான் நடக்க முடியாதது

என் வாழ்க்கையின் குறை.

நீ உச்சத்தைத் தொட வேண்டும்,

அதுவே என் ஆசை.

ஆனால் அந்தப் பயணத்தில்

உன்னுடன் நிற்க முடியாதது

என் விதியின் வலி.

நீ என் வாழ்வின் நந்தவனம்;

உன் புன்னகை மலரும்போதெல்லாம் மலர்கள் பூக்கின்றன.

அப்பொழுது வானமும் ஜொலிக்கும்,

ஏனெனில் என் உலகிற்கு நீ ஒரு வெளிச்சம்.

By

Sanji-Paul Arvind

பிரபஞ்சத்தால் உருவாக்கப்பட்ட பிணைப்பு

என் கனவுத் தோட்டத்தில் மலர்ந்த பூ அவள்;

அவளைப் பறிக்க என் ஆன்மா ஏங்குகிறது.

என்னை விட்டு விலகிச் செல்லாதே,

என்னைத் துன்புறுத்தாதே,

ஏனெனில் என் இதயம் எந்த விதிகளுக்கும் கட்டுப்படுவதில்லை.

சூரிய ஒளியை நேசிப்பதைப் போலவே

நானும் அவளை நேசிக்கிறேன்;

அதன் கதகதப்பை என்னால் உணர முடிகிறது,

ஆனாலும் அதை ஒருபோதும்

முழுமையாகச் சொந்தமாக்கிக்கொள்ள முடியாது;

அது வானத்திலிருந்து ஒரு நட்சத்திரத்தைக் கேட்பது போன்றது.

என் காதல் இப்போது ஒரு மாபெரும் மரமாக வளர்ந்துவிட்டது;

அவள் விரும்பினால் அதன் கிளைகளை உடைக்கலாம்,

ஆனால் அதன் வேர்களை அவளால் என்ன செய்ய முடியும்?

அவை பூமியைப் பிளந்து ஆழமாகப் பரவிவிட்டன.

காதல் நிறைந்த இதயங்கள் மோதும்போது,

மலைகள் கூட உடைந்து சிதறிப்போகும்.

என் காதல் பரந்த வானத்தைப் போன்றது;

அதை அழிக்க முயன்றாலும்,

அது இயல்பாகவே அது உயிர்வாழும்.

வரலாற்றின் மிகச்சிறந்த காதல் கதைகள்

துயரங்களையும் தாண்டி நிலைத்தவைதான்.

என் இதயம் மறக்க விரும்பினாலும்,

என் நினைவுகள் அவளை நெருங்கத் துடிக்கின்றன.

உலகமே அழிந்துபோனாலும்,

என் காதல் உடையாமல் நிலைத்திருக்கும்.

உனக்கும் எனக்கும் இடையிலான இந்த பந்தம்

தற்செயலாக உருவானதல்ல;

இது பிரபஞ்சத்தால் செதுக்கப்பட்டது.

By

Sanji-Paul Arvind

இவ்வுலகின் நீதிகள்

அவளின் உதடுகள் அசைய,

என் செவிகள் ஆவலாய் காத்திருக்கின்றன.

அவளின் கை விரல்களுக்கு நடுவே,

என் கை விரல்கள் கோர்த்துக்கொள்ள ஏங்குகின்றன.

அவளின் கூந்தல் அசைவில்,

என் உயிர் ஊஞ்சலாடுகிறது.

அவளின் இதயத் துடிப்பைக் கேட்க,

என் இதயமும் துடிக்கிறது.

அவளைச் சேர்வதற்காக,

என் ஆன்மாவும் ஏங்கிக்கொண்டிருக்கிறது.

அவள் செல்லும் பாதையெல்லாம்,

என் இதயத்திற்குள் வந்து சேர

வேண்டுமெனத் தோன்றுகிறது.

கடந்து போவதுதான் வாழ்க்கை,

ஆனால் மறந்து போவது அவ்வளவு எளிதல்ல.

அவளின் வலிகளோடு வாழ்கிறேன்;

அவளின் நினைவுகளை

சுகமான சுமைகளாகச் சுமந்துச் செல்கிறேன்.

வாழ்க்கை சாதாரணமானவர்களுக்காக

மட்டும் அமைந்ததல்ல...

உண்மையான காதலும் அனைவருக்கும் கிடைப்பதில்லை.

எதையும் தாங்கும் இதயம் வேண்டும்.

ஏனெனில் உண்மையான காதல்

இதயத்தை என்றும் ஏங்க வைக்கும்.

நினைவுகள் சுட்டெரிக்கும் தீயாக மாறும்;

ஒருவரின் ஆன்மாவை ஆழமாகத் தொடும்.

இவ்வுலகின் நீதிகள்,

அவ்வாறே அமைக்கப்பட்டுள்ளன.

By

Sanji-Paul Arvind

The End of Love Is Not The End Of Feeling

My love for her was real,

maybe it wasn't right.

When I was with her,

something felt beautiful,

and somehow, it still became painful.

My relationship with her

ended in her soul

before it ended in life,

as her silences grew heavier.

She once felt like shelter,

but slowly, she began to feel like waiting.

My heart never moved by logic.

It was moved by her magic.

It remembers how she looked at me

when I felt most seen.

It loves the version of myself

that existed beside her.

Now I grieve the person I was

when I was in her presence.

My heart is divided.

One part of me knows clearly,

while another part is still setting the table

for someone who is never coming to dine.

My love turned into a burden,

as I suffered through her silence.

I was loved in a way

that slowly made me feel

like I had to disappear.

I suffer because I thought

that if the feeling was deep enough,

it should be enough.

I realised that life

does not move by feeling alone.

What we had was true,

yet it was still unable

to become a place of peace.

I felt like I was being disloyal

to my own heart

when I let her go,

as though I was abandoning

something sacred.

But it was my fear

wearing the clothes of love.

Letting her go

did not erase the tenderness,

the lessons, the warmth, or the pain.

I was only asking the future

to carry something

that was never meant to be.

She came like monsoon rain,

flooded my earth,

and awakened emotions

I had kept sleeping inside me.

And then she left.

But her leaving

does not make the rain false.

My feelings for her did not stop,

but her feelings stopped

ruling my whole sky.

The end of love

is not the end of feeling.

By

Sanji-Paul Arvind

Time and My Delusion

A special kind of silence follows

when I finally realize

that she doesn’t miss me back

the way I miss her every day.

When I go through all the emotions,

scroll, recall, and remember the past,

there is a silence where my heart

is finally tired of its own screams.

Between regret and denial,

a soft whisper within me says,

missing isn’t love anymore;

it has become a habit now.

I miss the version of me that believed

that hope, trust, and love were enough.

This heartbreak showed me

where my boundaries should have been,

as I poured endlessly into her.

Now, every time I check her social media,

reread messages, or even think,

“I wonder what she is doing,”

my brain releases dopamine,

the chemical of hope.

My mind is seeking its old supplier again,

replaying a comfort I no longer need.

Time destroyed my delusion,

and it wasn’t fate or karma that ended it;

it was imbalance.

I was giving, she was taking.

And imbalance never sustains love;

it sustains longing.

I forgot my humour, my fire,

my curiosity, all the things that made me who I was.

I finally understood

what not to give away

so easily next time.

By

Sanji-Pail Arvind

அவளின் மென்மையான அன்பில்

அவள் ஒரு மென்மையான தென்றலைப் போல வந்தாள்,

ஆனாலும் என் இதயம் தன் கட்டுப்பாட்டை இழந்தது.

அவள் என்னை ஒரு மென்மையான

அணைப்பில் வைத்திருந்தாள்.

அவள் தன் காதலுக்காக என்னை

ஏங்கவும் மன்றாடவும் வைத்தாள்;

அவளைத் தேடியதில், நான் என்னை இழந்துவிட்டேன்.

அவளைப் பார்த்த பிறகு,

அவளது பிம்பத்தை இழந்துவிடுவேனோ

என்ற அச்சத்தில்,

என் கண்கள் மூட மறுக்கின்றன.

அவள் மீது காதல் கொண்ட பிறகு,

"போதும்" என்று எனக்கு நானே சொல்லிக்கொண்டாலும்,

என் இதயம் இன்னும் வேகமாகத் துடிக்கத் தொடங்குகிறது,

என் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிய மறுக்கிறது.

அவள் கூந்தல் பின்னல்களுக்குள்

என்னை தொலைத்துக்கொள்ள.

அவள் அணிந்திருக்கும் மலர்களிடையே

ஒரு இதழாக மாற நான் ஏங்குகிறேன்,

அவளுடைய கன்னக்குழியின் ஆழத்தில்

நான் வீழ்கிறேன்

அவள் நெற்றியில் வழிந்தோடும் வியர்வைத் துளிகளில்

நான் கரைந்துபோக விரும்புகிறேன்.

அவள் வானவில்லைத்

தன் வளையல்களாக அணிந்திருக்கிறாள்,

அவளது கொலுசுகளின் ஓசையில்

இனிய மெல்லிசைகளை என்னால் கேட்க முடிகிறது.

அவள் தன் பார்வையைத் தாழ்த்தும்போதெல்லாம்,

அவளது கண்களில் நட்சத்திரங்கள்

பிரகாசிப்பதை நான் காண்கிறேன்.

நான் அவளைப் பார்க்கும்போதெல்லாம்,

என் உலகம் முழுவதுமே நடுங்குகிறது.

என் பூமியின் நிலநடுக்கோட்டின் பாரத்தை

அவள் ஒருத்தி மட்டுமே

சுமப்பது போல் எனக்குத் தோன்றுகிறது.

நான் அவளைப் பார்க்கும்போதெல்லாம்,

என் மனம் வெறுமையாகிவிடுகிறது.

என்னால் ஒரு காதல் கவிதையை எழுத முடிவதில்லை.

அவளது அணைப்பில் நான் வாழ்ந்தால்,

மரணத்தை ஒருபோதும் அறியமாட்டேன்.

By

Sanji-Paul Arvind

The Flowers She Nurtured

I cherish the song she loves,

for when I hear i,

I feel her presence beside me.

I adore the moon she admires,

for it brings comfort

to my slow dying love.

The flowers nurtured

with love in the garden of my heart

never wither;

Just like them,

the blossoms of my love for her

never fall away.

When the festival of her love

unfolds within my eyes,

My heart loses itself in joy,

like a child.

Her nearness turns me into a kite,

I rise high into the sky,

floating on the waves

of my longing for her.

Like the waters of a thousand waterfalls,

she drenches me in love.

Like a passing cloud,

she awakens desire within me,

and then slowly drifts away.

I am left melting in her absence,

and all my love

comes down like rain.

Every place her hands have touched

still carries a music

sweeter than honey.

And deep within my heart,

I keep longing to know

the path her heart follows...

So that, even from far away

my heart may somehow

trace its way to hers.

By

Sanji-Paul Arvind

Missing The Person I Was With Her

My presence became a cushion

in a world of hers

that never really had a place for me.

I didn't disappear to punish her.

I disappeared to loosen

the attachment I had to her.

I once thought being seen,

being available, being constant,

that was what love meant.

But somewhere along the way,

I was simply taken for granted.

My identity became too tied to her.

Maybe my love felt less like freedom

and more like dependence on her presence.

And then I had to ask myself...

How much of me was truly me

when I was with her?

And how much of me remained

when she wasn't there?

Maybe that is where the answer lies.

When I was around her,

my words became too many.

My voice, my advice,

my help, my care...

everything I gave

slowly became background noise.

I slept with her dreams

and forgot to wake up.

Because being with her in my dreams

felt almost the same

as being with her in real life.

Maybe I wasn't only missing her.

Maybe I was missing

the person I had become

while loving her.

By

Sanji-Paul Arvind