உன் நினைவுகளை சுமந்து திரிகிறேன்

இந்த எல்லையற்ற பிரபஞ்சத்தில்,

என்னை முன்னோக்கி நடத்தும்படி,

தூண்டிய தூய நெருப்பு நீயே.

பிரபஞ்சம் எவ்வளவு இருண்டதாக மாறினாலும்,

உன் ஒளியே எனக்குப் போதுமானதாக இருந்தது.

அது நம் தொலைவுக்கு அர்த்தம் தந்தது,

தொடர்ந்து பயணிக்கக் காரணமும் தந்தது.

இப்போது நான் தனியாக அலைகிறேன்,

ஒளி கூட நுழைய முடியாத

ஒரு வெறுமையில் தொலைந்து போயிருக்கிறேன்.

நீ இல்லாத இந்த விசித்திர உலகினில்,

எல்லாமே மௌனத்தில் உறைந்து போனது.

நட்சத்திரங்கள் இன்னும் ஒளிர்கின்றன,

விண்மீன் திரள்கள் இன்னும் நிலைக்கின்றன,

காலம் தனது பயணத்தைத் தொடர்கிறது.

நீ என்னுடன் இருப்பேன் என்று சொன்னபோது,

உன் வாக்குறுதியை நான் சந்தேகிக்கவில்லை,

என் முழு மனதுடன் உன்னை நம்பினேன்.

ஒருவேளை 'என்றென்றும்' என்பது,

அது நினைவுகளுக்காக மட்டுமே இருந்ததா?

ஒரு அழகான தருணமாக மட்டுமே இருந்ததோ?

அது ஒரு நாள் முடிவுக்கு வரும் என்று,

நம்மில் யாருக்கும் தெரியாமல் போனதோ?

நான் எல்லையற்ற மௌனத்துடன் பயணிக்கிறேன்,

விரிவடைந்து கொண்டே செல்லும் பிரபஞ்சத்தில்.

மறைந்து கொண்டிருக்கும் கடைசி நட்சத்திரம் போல,

உன் நினைவுகளை மட்டுமே சுமந்து திரிகிறேன்.

By

Sanji-Paul Arvind