The Price I Paid for Loving You

I always found my way back to you,

again and again,

until your ego grew bigger than my love.

I would have waited for you for lifetimes,

just to have a few days

of conversations with you.

A few sincere minutes with you

would have meant the world to me.

You will never know

how priceless my time was,

how deeply I valued my emotions,

how carefully I gave you my attention.

I never wanted to buy your love.

I never asked you to owe me anything.

Yet somehow, I paid a heavy price

for loving you.

You were a rare kind of magic,

crafted by the greatest magician

this universe has ever known.

There was something about you…

a distracting kind of beauty,

a personality I should never

have allowed myself to get close to.

I never knew I would become so attracted

not just to you,

but to your energy,

the way your presence

could change something inside me.

And then you left.

But you didn't leave alone.

You took with you the version of me

that knew how to be happy.

You took the future I had quietly planned

without ever telling you.

Now every memory of you

plants another seed.

Every time I try

to cut down the tree of you

growing inside my heart,

another seed finds its way

into the soil.

And somehow, it always grows.,

watered by my tears.

Nothing can break me anymore.

I have learned to live with pain,

to carry a broken heart

without letting it show.

I have learned what it means to love someone

while not seeing them,

not speaking to them,

not reaching for them,

and still staying away because sometimes

loving someone means accepting

that I cannot be close to them.

People have called me by many names…

Good, bad, selfish, rude, soft, weak, dangerous.

They have judged the pieces of me

they could see.

But no one, not even you, ever saw the truth.

No one ever said the one thing

I secretly wished someone would say:

“He has a good heart.

He has a loving heart.”

And perhaps that was all I ever wanted…

not to be understood by everyone,

just to be understood by you.

By

Sanji-Paul Arvind

அவளது நினைவுகளில் மூழ்கிக்கொண்டிருக்கிறேன்

நதியாகப் பாய்ந்து கடலாக மாறியது

அவளின் ஞாபகங்கள்;

நான் அதில் தினமும் மூழ்குகிறேன்.

அவள் இல்லாத வாழ்க்கை ஒரு பாலைவனம்;

என் உணர்வுகள் அனைத்தும் அங்கே வாடிவிட்டன.

இனி அதில் எதுவும் வளர்வதில்லை.

என் அன்பு அனைத்தையும் பொழிந்தேன்;

ஆனாலும் அவளது நெஞ்சைத் தொடவில்லை.

ஏன் என்று அறியாமல் தவிக்கிறேன்.

அவள் சுவாசம் என் மீது படவில்லை;

அதற்காக ஏங்கித் துடிக்கிறேன்.

தனியாகத் தவிக்கும் எனது உள்ளம்,

அது அவள் என் வாழ்க்கை மேல்

வரைந்த ஓர் ஓவியம்.

மழைத்தூறல்களில் அழிவதற்கு

என் காதல் நான் போட்ட கோலம் இல்லை;

அது என் விதியில் எழுதப்பட்ட ஓர் உண்மை.

அவள் மீதான என் பாசம் கடலலை போன்றது;

அதை யாராலும் மூடி வைக்க முடியாது.

என் மூச்சு உள்ளவரை அது நீடிக்கும்.

அவள் மீதான என் காதல் வானத்து மேகங்கள் போன்றது;

அதைத் திரை போட்டு மறைக்க முடியாது.

அது மழையாக மாறி

அவள் மேல் என்றும் தூவும்.

By

Sanji-Paul Arvind

My Heaven in Her Heart

If there is heaven,

I think it is in her heart.

Days with her felt magical

but life doesn’t always

reward love with forever.

I love her,

but I am not choosing her

Not because love wasn't real

but because timing, distance, fate,

and circumstances became villains,

in a story where two souls

felt perfect for each other,

but somehow still was pulled apart.

Sometimes, I wonder

In one life, she stayed.

In another, she chose me sooner.

In another, she came to me in a different form

And in this one she came into life

only to teach me what it feels like

to love someone I cannot keep.

She watched me love her every day

and still decided to leave.

I gave every part of me,

one piece at a time.

And somehow it wasn't enough

for her to stay.

But my love for her will never become

something I regret.

Because I chose the love

I was able to give.

I gave it honestly, and completely.

And even if it was never

meant to become forever,

it was still love.

I will always be grateful

that, for a little while

heaven existed in her heart for me.

For

Sanji-Paul Arvind

உன்னை நேசிப்பதற்கான விலை

நான் எடுத்த ஒவ்வொரு முடிவின் பதிலாய்,

வேறொன்றை இழக்க நான் வேண்டி இருந்தது.

நான் தேர்ந்தெடுத்த ஒவ்வொரு பாதையிலும்,

மற்றொரு பாதையைக் கைவிட நேர்ந்தது.

ஒன்றிற்காக மற்றொன்றைத் தியாகம் செய்ய,

வாழ்க்கை என்னிடம் எப்போதும் கோரியது.

அந்த இக்கட்டான முடிவுகள் மத்தியிலும்,

நான் கைவிட்டது உன்னை அல்ல

என்பதை உணர்ந்தேன்.

சூழ்நிலைகள் எனக்கு எதிராக நின்றபோதும்,

மீண்டும் மீண்டும் உன்னையே தேர்ந்தெடுத்தேன்.

பொறுமையும் புரிதலும் தேவைப்பட்ட போதெல்லாம்,

யாரும் பார்க்காத என் அன்பைக் கொடுத்தேன்.

வாய்ப்புகளும் வசதிகளும் வாசலில் இருந்தும்,

அவை அனைத்தையும் கடந்து நான் சென்றேன.

நீ என் அருகில் இருப்பதை விடவும்,

முக்கியமாய் வேறெதுவும் இல்லை என்றிருந்தேன்.

இதற்காக நான் கொடுத்த விலைகளை,

நீ ஒருபோதும் அறியப்போவதில்லை.

உனக்காக அமைதியாய் நான் போராடிய,

போர்க்களத்தை நீ பார்க்கப்போவதில்லை.

காதல் என்பது புகழை எதிர்பார்ப்பதில்லை,

அது துணிந்து செய்யும் தியாகத்தால் வாழும்.

யாரும் பார்க்காத நேரத்தில் எடுத்த முடிவால்,

என் காதலின் ஆழம் இங்கே வரையறுக்கப்படும்.

நான் பெருமைப்படும் ஒரே முடிவு என்னவென்றால்,

என் வாழ்வின் ஒவ்வொரு முக்கியமான கட்டத்திலும்,

உன் மீதான அன்பை நான் ஒருபோதும் இழக்கவில்லை.

By

Sanji-Paul Arvind

அவள் ஒருபோதும் என்னுடையவளாக இருந்ததில்லை

பாடலை கேளுங்கள்

அவள் என்னை விட்டுச் சென்றது மட்டுமல்ல,

மனம் தாங்காத உண்மையும் அதுதானே.

அவள் என்னுடையவள் என்று நம்பிய உறவு,

ஆரம்பத்திலிருந்தே என்னுடையதாக இல்லை.

அவள் புன்னகையை பார்த்து நான் ரசித்தபோது,

எனக்குள்ளே அழகான கனவுகள் நெய்தேன்.

அவளுக்கு நான் வெறும் தற்காலிகக் கட்டம்,

ஆனாலும் நான் தந்த வாக்கைக் காப்பாற்றினேன்.

அவள் ஒருபோதும் என்னுடையவளாக இருந்ததில்லை,

என் இதயம் உணர்ந்த எளிய உண்மையிது.

நான்தான் உன்னை என்னுடையவள் என்று அழைத்தேன்,

என் தனிமையின் தருணங்களில் ஜெபங்களில் சேர்த்தேன்.

அவளைப் பற்றிய ஒவ்வொரு சிறிய விஷயத்திலும்,

நான் எவ்வளவு கவலைப்பட்டேன் அவளுக்குத் தெரியுமா.

அவள் சோகமானால் என் தூக்கம் தொலைந்துபோகும்,

அவள் சிரித்தால் உலகையே வென்றது போல் தோன்றும்.

அவள் உண்மையிலேயே என் மீது அக்கறை கொண்டாளா?

என் மௌனத்தின் அர்த்தத்தை அவள் புரிந்துகொண்டாளா?

காதல் இங்கே பொய்யாகப் போவதில்லை,

ஆனால் உணர்வின் ஆழம் இருபக்கமும் சமமில்லை.

பல ஆண்டுகள் என் இதயத்தில் சுமந்த வலிக்கு,

காரணம் என்னவென்று இன்றுதான் உணர்ந்தேன்.

என் இதயமும் நானும்

எழுந்திரு என் இதயமே,

நாம் இங்கிருந்து செல்வோம்!

உன்னைத் திறந்த மனதுடனோ

அல்லது புன்னகை பூத்த முகத்துடனோ வரவேற்கும்

பெருந்தன்மை அவளிடம் இல்லை.

ஒரு நாள் மரணம் உன்னை

புன்னகையுடன் வரவேற்கும்,

ஆனால் அவள் இதயம் ஒருபோதும் அப்படிச் செய்யாது.

பூமி உன்னைத் தன் கைகளை விரித்து

வரவேற்கும்,

ஆனால் அவள் அன்பு ஒருபோதும் உன்னை நோக்கி நீளாது.

நீ மறைந்த பிறகும்

இவ்வுலகம் உன்னை நினைவில் கொள்ளும்,

ஆனால் அவள் மனதில் உனக்கு

ஒரு சிறு மண் துகளின் அளவு இடமும் இல்லை.

அன்பு கொண்ட இதயத்தை அறியாதது போல்

நடிக்கும் ரகத்தைச் சேர்ந்தவள் அல்ல அவள்;

மாறாக, தகுதியுடையோரை அன்புடன் அழைத்து

உபசரிக்கும் பண்பு கொண்டவள் அவள்.

உலகம் பரந்தது, அதில் பல இதயங்கள் உள்ளன;

ஆனால் என் இதயம்,

மலையின் கட்டுக்கடங்காத வலிமையைப் பற்றிருந்தது.

கிடைக்காத கனிக்காக ஏங்கி வாடுகிறது;

துளியும் கருணை காட்டாத அவளுக்காக

அது தீராத தவிப்புடன் ஏங்குகிறது.

வானம் எதிர்பார்த்தபடி ஒளிரத் தவறினாலும்,

பூமி எதிர்-கடிகார திசையில் சுழன்றாலும்,

அவளின் சிந்தனைகள் என்றும் விழித்திருக்கும்.

By

Sanji-Paul Arvind

My Edited Version Remains

Everything disappeared with her,

the version of myself

that brought me the utmost happiness,

and the feeling

of having to wait for her.

My heartbreak was surprisingly confusing,

as I knew the relationship wasn't right.

I am grieving a version of my life,

a version of myself

that existed when I was with her.

Now she is partof my identity,

and when everything ended,

parts of my life

also disappeared with her.

I miss being her priority,

when she wanted something from me,

when she chose me

without me having to ask.

I remember all the beautiful moments,

but I don't want that relationship.

I feel sad about losing it,

but I know the breakup was necessary.

I am not stuck because I want her back.

I am stuck in the past,

inside an edited version of myself.

By

Sanji-Paul Arvind

My Heart as an Experiment

Once upon a time,

there lived a girl,

with an innocent face

and a comforting charm.

There was a time

when I never knew her.

Then, on an ordinary day, we met.

We spoke for no reason.

Somehow, there was a connection,

and I never knew

those conversations would leave

a permanent mark on me.

If I could keep just one memory of her,

it would be her smile.

Every time I saw her smile,

my heart exploded with happiness.

My mind felt as if it were high,

and the weight of her breath

could bring me down

from everything else in the world.

I loved her even when I knew

there was no future for us.

I didn't think, I didn't hesitate.

I simply loved her with all that I had.

I wish I had been prepared

to watch her move on

as if I had never existed.

To watch her be happy

while I am still trying to survive.

When I gave my heart

as an offering,

she treated it as if I had given it to her

to play and experiment with it,

only to see how many times

it could break.

By

Sanji-Paul Arvind

I Lost My Version Along With Her

I fell in love,

but she fell into distraction

and worldly validation,

as she felt those were more precious

than my love.

When I see her smiling with someone else,

I only wonder

if she ever thinks of me.

I only wish that when I see or hear her name,

it doesn't hurt me anymore,

and that I can find peace

where pain resides now.

All those pointless conversations

only mattered

because I was talking with her.

Now I cannot talk to others

the way I spoke with her.

Now I still talk,

but to her absence,

and all I hear is silence...

a silence that tells me

that she will never return.

I lost the only person

that I wished to be part of my inner world.

I can no longer give myself

to anyone

the way I gave myself to her.

She was the only person

I showed my true version to,

with my fears, my anger,

my happiness, my sadness,

all of them.

By

Sanji-Paul Arvind

My Heaven and My Pain

I love her so much, for with her I could see

A version of myself I had never known to be.

I felt I was finally with the right one,

And in her presence, my happiest self was born.

She became the only place I never wanted to leave,

Yet I couldn't take one step there, no matter what I believed.

She felt like a home my heart longed to know,

A place I could see, but could never go..

My greatest disappointment, my deepest despair,

Was that the person I loved most could leave me there?

The one I loved more than anyone on this earth,

Caused me pain, I never knew since my birth.

I wanted her to be the reason for my smiles,

The reason my heart could forget all its trials.

But somehow she became the reason for my tears,

And I never knew I could cry like this through the years.

I could look at her for a lifetime and still feel less,

as she is something I had never witnessed.

A thousand years could pass endlessly,

yet I would still look at her differently.

Her last words still echo inside of my ears,

The words of her carried all my fears.

I gave my heart to the one I truly loved

And she became the reason for tears that overflowed.

She gave me a pain I never knew existed,

A wound that remained long after she resisted.

I had heard stories of heaven and hell,

But never knew they could exist in one person so well.

She showed me heaven while I was alive,

Then showed me hell and left me barely to survive.

And perhaps that is what my heart cannot explain,

How the one I still love became both heaven and pain.

By

Sanji-Paul Arvind

எனது பிரார்த்தனை கிடைத்துவிட்டது

நாம் முதன்முதலில் பேசிய அந்தத் தருணத்திலேயே,

எனது பிரார்த்தனை ஒன்றிற்கான விடை கிடைத்துவிட்டதை

என் இதயம் உணர்ந்துகொண்டது.

அதனால்தான் நான் உன்னை எப்போதும்

என் 'தேவதை' என்று அழைக்கிறேன்...

நீ ஒரு சாதாரணமானவள் என்பதற்காக அல்ல,

மாறாக, உனக்குள் இருக்கும் ஒரு புனிதமான தன்மையை

என் ஆன்மா அடையாளம் கண்டுகொண்டதால்தான்.

எனவே, என் வாழ்நாள் முழுவதையும் உன்னை நேசிப்பதிலும்,

உன் புன்னகையைப் போற்றி மகிழ்வதிலும்,

நமது ஆன்மாக்கள் ஒன்றிணைவதை உறுதி செய்யவும்,

பிரபஞ்சத்தின் இசையோடு அமைதியில் வாழவும்

நான் உறுதியளிக்கிறேன்.

வார்த்தைகளோ, காலமோ,

அல்லது வாழ்வே நம்மைப் பிரித்தாலும் கூட,

நான் உன்னைத் தொடர்ந்து நேசிப்பேன்.

நான் மண்ணோடு மண்ணாகும் வரை...

ஒருவேளை, அதைத் தாண்டியும் கூட.

By

Sanji-Paul Arvind

Pain is Not Proof Of Love

Her absence felt like the end of my world,

and her silence felt like she had left me behind.

I thought my obsession was love,

love overflowing from a heart that cared too much.

Later, I understood

it was not always love.

Sometimes it was fear

holding me tightly.

I wanted her deeply,

but I forgot that love also means

respecting her choice.

I miss her,

but I do not chase her.

I love her,

but I can still let her go.

Because sometimes what we call love

is also grief for a future

that never happened.

I was not only holding on to her.

I was holding on to a whole life

I had created it in my mind.

A life where she stayed.

A life where everything worked out.

A life that never got the chance to become real.

I thought losing her meant losing myself.

But slowly, I understood

that love should not ask me

to destroy myself to prove it.

My love became quieter.

It stopped begging.

It stopped chasing.

It stopped holding on

with both hands.

I can choose her

without losing myself.

I can miss her

without running after her.

I can sit alone

without becoming bitter.

And now I know,

pain is not proof of love,

and suffering is not devotion.

Sometimes love means staying.

Sometimes love means letting go.

And sometimes,

the deepest love

is learning how to remain whole

when the person you love

is no longer beside you.

By

Sanji-Paul Arvind

The Grave I Visit

Every time I look deep into her eyes,

I want to gently hold her by the waist.

When I am tired,

I want to simply lie down

with my head on her lap.

When she is busy working,

I would want to sneak up

and hug her from behind.

I want to call her name aloud

with my name beside hers.

I want to hold her hand,

and gently kiss her fingers.

I wanted my soft kisses

to reach for her forehead.

I want to sit quietly

and simply look into her eyes

while she istalking.

I feel like wrapping her

in my biggest hug and just standing there

holding her close.

Giving her my warmest,

most genuine smile

while looking into her eyes.

I want slowly whisper

"You're so cute"

when she's angry or serious

even when she feels like scolding me.

All things I wanted with her

faded with time,

And all the things I wanted to tell her,

died before reaching my lips.

I have buried them all.

Now, I visit the grave

of what could have been.

By

Sanji-Paul Arvind

அவளை நேசிக்க ஒரு வாழ்நாள் போதாது

LISTEN TO SONG

நான் அவளை நேசிக்கிறேன்...

அவள் புன்னகையைக் காணாமலே,

பேச்சுவார்த்தை இல்லாமலே,

அவள் கைகளைப் பற்றாமலே,

அவளோடு இணைந்து நடக்காமலே,

அணைத்துக்கொள்ளாமலே,

முத்தமிடாமலே,

எந்த நிபந்தனையும் இல்லாமலே,

பதிலுக்கு அன்பு கிடைக்காமலே,

இறுதியில்,

அவள் அருகிலேயே இல்லாதபோதும் கூட

நான் அவளை நேசிக்கிறேன்.

காதலுக்குள் அடியெடுத்து வைப்பதாக நினைத்தேன்,

ஆனால் அது ஒரு போர்க்களமாக மாறியது.

நான் எவ்வளவு அதிகமாக நேசித்தேனோ,

அவ்வளவு அதிகமாகக் காயப்பட்டேன்;

அவளை நேசிப்பதே ஒரு குற்றம் என்பது போல.

அவள் இருந்தபோது

வாழ்க்கை அழகாக இருந்தது.

அவள் விலகிச் சென்றபோது,

வெறுமை மட்டுமே எஞ்சியது.

ஒவ்வொரு நாளும் நான் மிகவும் போற்றிய நபர் அவளே,

ஒவ்வொரு காலையிலும், மாலையிலும்,

அவளுடன் கழித்த ஒவ்வொரு கணத்திலும்,

என் மனதில் ஆழமாக இருந்த எண்ணம் அவளே.

ஒரு நபர் இவ்வளவு முக்கியமாக இருக்க முடியும் என்று

நான் ஒருபோதும் தெரியவில்லை.

அவளுடன் இருக்கும்போதெல்லாம்,

நான் மன அமைதியை உணர்ந்தேன்.

நான் மிகவும் விரும்பும் என் ஆளுமையை

அவள் என்னிடமிருந்து வெளிக்கொண்டு வந்தாள்.

இது ஒருபோதும் 'பூரணத்துவம்' பற்றியதாக இருக்கவில்லை.

அவளுடன் கழித்த ஒவ்வொரு நிமிடத்தையும்

நான் வெறுமனே நேசித்தேன்.

எப்படியோ, எல்லாவற்றையும் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்பும்

நபராக அவள் என் வாழ்வில் மாறிவிட்டாள்.

அவளைப் பார்க்கும்போதெல்லாம்

எனக்குள் ஒரு உணர்வு எழும்,

அது என்னைச் சுற்றியுள்ள உலகையே மறக்கச் செய்யும்.

அவளைப் பார்க்கும் ஒவ்வொரு முறையும்,

அவளைப் படைத்ததற்காகக் கடவுளுக்கு நன்றி கூறுகிறேன்.

என் இதயத்தின் ஆழத்தில் எங்கோ,

அவளை என்றென்றும் நேசிக்க வேண்டும் என்ற உணர்வு

இன்னும் இருக்கிறது.

அவள் இப்போது என் அருகில் இல்லாமல் இருக்கலாம்.

ஒருவேளை அவள் ஆரம்பத்திலிருந்தே எனக்கு உரியவளாக இருந்திருக்காமலும் இருக்கலாம்.

ஆனால் அவளை நேசிப்பதை நிறுத்துவது எப்படி

என்று என் இதயம் ஒருபோதும் கற்றுக்கொள்ளவில்லை.

எனக்கு இருப்பது ஒரே ஒரு வாழ்நாள் தான்.

ஆனால் அவளை நேசிப்பதற்கு

ஒரு வாழ்க்கை, ஒரு வாழ்நாள் போதவே போதாது.

By

Sanji-Paul Arvind

She Chose Silence…

Maybe it was my mistake.

I thought destiny had a reason

for bringing us together.

I thought perhaps

we were meant to meet,

because there was something

we were supposed to learn

from one another.

Maybe there was.

Because even though

I cannot explain my pain in words,

I know that meeting her

changed something deep in me.

She chose distance over me.

So I stopped fighting it.

I let the distance grow,

even though every part of me

wanted to bridge it.

Maybe this distance

will bring her the happiness and peace

I could never give her.

And maybe loving her now

means accepting

that her peace

has to exist without me.

So I let her go,

not because I stopped loving her,

but because sometimes love must become quiet

when the person you love chooses silence.

By

Sanji-Paul Arvind

The Sins of My Love

My love was written in the quiet moments,

between her breath and heart beat.

With every heartbeat

I will love her a little more,

more than the one before.

What greater miracle could there be,

than the day she calls my name?

I speak to her emptiness,

through my silence.

Even If the stars forget to shine,

my heart will still find its way to hers.

Every memory burns me like a flame,

and every wound still carries her name.

The warmth of her breath,

woke something inside me,

desires I never knew were waiting to be felt.

I was searching for a place,

I had never seen,

only to realise

that place was never meant for me.

I let her go as herself,

but somewhere in my heart I still hoped

she would return as mine.

Maybe that was my sin,

the sins of loving, caring, respecting her.

But somewhere down the lane,

I was still waiting for my love

to be returned.

Still, loving her will never die,

but eventually I will, by loving her.

Sometimes I wish I could hold her close

and tell her how much I miss her,

and I chose her among billions of faces.

And all I ever wanted was for her

to be happy,

even if that happiness

was never meant to be with me.

But she chose to keep me unhappy forever,

as if my love deserved to be hurt forever.

By

Sanji-Paul Arvind

My Universe She Is

I am surprised

that I found my entire world

in someone barely five feet tall

made with flesh, bones and blood.

I saw the whole galaxy

inside her two little eyes.

I found my comfort,

whenever I held her hands.

I found my heaven in two ounces

of her heart.

I found my lifeline

somewhere in her presence.

I wrote her name,

and painted her face

in everything I saw.

I saw her shine in the sun,

her eyes sparkling in the stars,

her face upon the moon,

her heart in the sky,

her thoughts in the ocean,

her footprints on the earth,

her calmness in the rain,

her anger in the volcanoes,

her love in the heavens,

and her hatred

in the hell I live now.

With her,

my nervous system reacted

like metal being pulled

towards a magnet.

She is just another person

in this wide world.

But for me,

she became my entire world.

I made a universe out of her

while she refused

to be a part of mine.

I made her only one

while she preferred

to remain one among many.

I found my whole world in her

while she never wanted

to become even a tiny part of my world.

By

Sanji-Paul Arvind

The Girl In My Gallery

She looks up at the sky,

sometimes down at the earth,

sometimes she looks right,

sometimes left, sometimes behind,

sometimes straight at me,

with a smile that casts a spell.

Sometimes she stands afar,

and sometimes she comes close,

but never close enough,

as if she fears my presence.

Her face, which I eagerly wait to see,

she never wants to show to me.

The eyes that I so deeply admire

ignite an unknown fire,

yet they refuse to look at me.

The beauty of her charm

keeps my heart warm.

Yet she keeps her distance,

and that gives me no peace.

The comfort of her warmth,

I wish I could steal her away from this earth.

But she blames the time of my birth,

and I wonder if this is

the universe's wrath.

By

Sanji-Paul Arvind