அவள் என்னை விட்டுச் சென்றது மட்டுமல்ல,
மனம் தாங்காத உண்மையும் அதுதானே.
அவள் என்னுடையவள் என்று நம்பிய உறவு,
ஆரம்பத்திலிருந்தே என்னுடையதாக இல்லை.
அவள் புன்னகையை பார்த்து நான் ரசித்தபோது,
எனக்குள்ளே அழகான கனவுகள் நெய்தேன்.
அவளுக்கு நான் வெறும் தற்காலிகக் கட்டம்,
ஆனாலும் நான் தந்த வாக்கைக் காப்பாற்றினேன்.
அவள் ஒருபோதும் என்னுடையவளாக இருந்ததில்லை,
என் இதயம் உணர்ந்த எளிய உண்மையிது.
நான்தான் உன்னை என்னுடையவள் என்று அழைத்தேன்,
என் தனிமையின் தருணங்களில் ஜெபங்களில் சேர்த்தேன்.
அவளைப் பற்றிய ஒவ்வொரு சிறிய விஷயத்திலும்,
நான் எவ்வளவு கவலைப்பட்டேன் அவளுக்குத் தெரியுமா.
அவள் சோகமானால் என் தூக்கம் தொலைந்துபோகும்,
அவள் சிரித்தால் உலகையே வென்றது போல் தோன்றும்.
அவள் உண்மையிலேயே என் மீது அக்கறை கொண்டாளா?
என் மௌனத்தின் அர்த்தத்தை அவள் புரிந்துகொண்டாளா?
காதல் இங்கே பொய்யாகப் போவதில்லை,
ஆனால் உணர்வின் ஆழம் இருபக்கமும் சமமில்லை.
பல ஆண்டுகள் என் இதயத்தில் சுமந்த வலிக்கு,
காரணம் என்னவென்று இன்றுதான் உணர்ந்தேன்.

No comments:
Post a Comment