அவளிடம் என் அக உலகத்தைக் காட்டினேன்,
யாரும் காணா என் காயங்களைத் திறந்தேன்...
நான் பகிர்ந்துகொண்ட என் உண்மைகள் தானே,
இன்று அவள் என்னை விட்டுப் பிரியக் காரணமானதே...
இன்று அவள் என்னை விட்டுப் பிரியக் காரணமானதே...
என் காயங்கள் இழப்பினால் வந்தவை அல்ல,
ஆழமான அன்பினால் விளைந்தவை!
என்னை நானே குறைவாக எடைபோட்டு வாழ்ந்த,
ஏமாற்ற உணர்வால் உருவானவை...
மாறாத நம்பிக்கையாய் நான் அவளை நேசித்தேன்,
மாறிப்போகும் உணர்வுகளால் அவள் என்னை நேசித்தாள்!
வானிலையைப் போல அவள் மனமும் மாறியபோது,
என்னைத் தவிக்கவிட்டு அவளும் விலகிப் போனாள்...
தற்காலிக உணர்வில் நிரந்தரம் தேடினேன்,
அவள் மாறவில்லை... அவள் இதயம் திசை மாறியதே!
அவளை இழந்த வலி பூமியையே உலுக்குகிறது,
உடைந்த இதயத்தின் மூலையில் சிறு ஒளி எரிகிறது!
வாழ்க்கை தந்த புயல் ஒருநாள் அடங்கிவிடும்,
அன்பின் மீதான நம்பிக்கை மீண்டும் மலரும்...
பூ உதிர்ந்த பின்பೂ நறுமணம் வீசுதே,
அவள் இல்லாவிட்டாலும் அவள் நிழல் என்னைத் தழுவுதே!
கடந்த காலத்திற்காக நான் வருந்தவில்லை,
விட்டுச் சென்ற அவளுக்காகவும் நான் அழவில்லை!
என் கைகளில் நான் கவனமாக ஏந்தியிருந்த,
நம் எதிர்காலத்திற்காக மட்டுமே வருந்துகிறேன்...
நாம் வாழாத அந்த வாழ்க்கை...
நாம் உருவாக்காத அந்த நினைவுகள்...
என் கற்பனையில் மட்டுமே கலைந்து போனதே!
By
Sanji-Paul Arvind
No comments:
Post a Comment