நமது கதைக்குத் போதுமான பக்கங்கள்…

ஒருவேளை அவள் என் வாழ்க்கையில்

என்றென்றும் தங்கியிருக்க வேண்டியவள் இல்லையோ?

ஒருவேளை, என் இதயம் எவ்வளவு

ஆழமாக நேசிக்க முடியும் என்பதையும்,

எவ்வளவு அமைதியாக உடைய முடியும் என்பதையும்

கற்றுக்கொடுக்கவே அவள் அவள் வந்தாளோ?.

நமக்குக் கிடைத்தது சில கணங்கள் மட்டுமே,

ஆனால் பல ஆண்டுகள் கழிந்தது போல

அவற்றை நான் என் நினைவில் சுமந்து கொண்டிருக்கிறேன்.

அவள் கண்ட ஒவ்வொரு கனவையும்,

அவள் கொண்ட ஒவ்வொரு பயம் அறிய விரும்பினேன்;

அவள் புன்னகையைக் கண்டபடியே முதுமையை அடைய விரும்பினேன்.

ஆனால் காலத்தின் திட்டம் வேறாக இருந்தது.

அவளை இழந்தது கடினமானதல்ல.

நாம் ஒருபோதும் வாழாத அந்த

வாழ்க்கையை இழப்பதுதான் மிகக் கடினமானது,

நாம் ஒருபோதும் உருவாக்காத அந்த நினைவுகளை இழப்பதுதான்.

இப்போது, ​​அந்த அழகான நாளைய பொழுதுகள் அனைத்தும்

என் இதயத்திலேயே தங்கிவிட்டன.

'வீடு' என்பது அவளாகவே இருந்திருந்தால்,

அது எப்படிப்பட்ட உணர்வைத் தந்திருக்கும்

என்று நான் தினமும் யோசிக்கிறேன்.

ஒருவேளை அது ஒரு இடமாக இருந்திருக்காது;

அவளது இருப்புதான் எல்லாவற்றையும்

முழுமையானதாக உணர வைத்திருக்கும்.

சிலர் வாழ்நாள் முழுவதும் தங்கிவிடுகிறார்கள்,

சிலர் ஒரு பருவத்தைப் போல வந்து செல்கிறார்கள்.

ஆனால் ஆன்மாவைத் தொடுபவர்கள்

ஒருபோதும் முழுமையாக விலகுவதில்லை.

அவர்கள் பிரார்த்தனைகளாகி,

ஒவ்வொரு இதயத் துடிப்புடனும் வாழ்கிறார்கள்.

ஆகவே நான் அவளை வருத்தத்துடன் அல்ல,

அன்புடன் நினைவுகூருவேன்.

ஏனென்றால், அவளைச் சந்தித்தது

ஒருபோதும் என் துயரமாக இருந்ததில்லை.

உண்மையான ஒரே துயரம் இதுதான்,

நாம் ஒரு அழகான கதை;

ஆனால் அந்தக் கதைக்குத் தேவையான பக்கங்கள்

இந்தப் பிறவியில் கிடைக்காமலே போய்விட்டன.

By

Sanji-Paul Arvind