அவளின் தொலைந்துபோனபிம்பம்

உன் காலடி ஓசை, ஒளியைக் கொண்டுவரும்

என்ற நம்பிக்கையில் காத்திருந்தேன்;

இப்போது, ​​காற்றே உன் குரலை

மறந்துவிட வேண்டும் என விரும்புகிறேன்.

நம்பிக்கை அழகானது என்று நீ எனக்குக் கற்பித்தாய்,

ஆனாலும் அதே புன்னகையால், நீ விட்டு சென்றாய்

நீ ஒரு அந்நியளாக மாறியிருப்பதை நான் வெறுக்கிறேன்,

திகைத்துப்போய் நிற்கிறேன்.

உறுதியான வாக்குறுதிகளை அளித்தாய்,

ஆனால் அவற்றை நிறைவேற்றச் சொன்னபோது

என்னை 'தகுதி இல்லாதவன் ' என்று முத்திரை குத்தினாய்;

நீ ஏற்படுத்திய காயங்களை மறைக்க,

எனக்குள்ளே குறைகளைத் தேட வைத்தாய்.

நீ ஒரு புயலைப் போல வந்தாயா?

ஏனெனில், புயல்கள் ஆரம்பத்தில்

ஒரு பாதுகாப்பான புகலிடமாகத்

தங்களைக் காட்டிக்கொள்வதில்லை.

விட்டு  செல்பவர் இடி முழக்கத்துடன் வருவதில்லை;

அவர்கள் இதயத்தின் அரவணைப்பை அளித்து வருகிறார்கள்.

அன்பான கரங்களைப் போல் நடித்து,

அவர்கள் சென்று விடுகிறார்கள்,

அந்த இதயம் தப்பி ஓட வேண்டிய இடமாக மாறும் வரை.

நான் *உன்னை*த் தேடவில்லை;

நான் ஒரு காலத்தில் நேசித்த உன்னுடைய

அந்தப் பிம்பத்தைத் தேடுகிறேன்;

ஏனெனில் அந்தப் பிம்பம் என் கவிதைகளுக்கு தகுதியானவள்,

ஆனால் உன் தற்போதைய வடிவம்

மௌனத்திற்கு மட்டுமே தகுதி பெறுகிறது..

உன் சாக்குப்போக்குகளை எடுத்துக்கொண்டு போய்விடு;

என் நம்பிக்கையைச் சுற்றிப் பின்னப்பட்ட பொய்களை அகற்றிவிடு;

பூக்கள் கூட வளர மறுக்கும் ஒரு வறண்ட பாலைவனத்தில்,

உன் பெயரை நான் ஆழமாகப் புதைத்துவிட்டேன்.

நாட்கள் செல்லச் செல்

 உன் நினைவுகள் மங்கிவிடும் என்று நம்புகிறேன்.

நீ எனக்கு அளித்த அனைத்திலும்,

அந்த மங்கிவரும் நினைவு மட்டுமே,

அமைதிக்கு மிக நெருக்கமாக வருகிறது.

By

Sanji-Paul Arvind