என் இதயம் உரக்கச் சொல்கிறது,
அது எப்போதும் *அவள்*தான்.
அது என் ஆன்மாவின் கதவுகளைத் திறந்து
அவளை உள்ளே அனுமதித்தது.
உள்ளே நுழைந்த முதல் ஒளி அவள்தான்,
என் இதயத்தை அதிரவைத்த
முதல் ஸ்பரிசமும் அவளுடையதே.
என் உயிருடன் ஒன்றிப்போனவளும் அவளே.
என் விரல்கள் தொட்ட முதல் மலர் அவள்தான்,
அவள் கண்களில் நான் முதல் கவிதையைக் கண்டேன்,
வார்த்தைகளோ, இசையோ, ராகமோ இல்லாத கவிதை,
ஆனாலும், அது என் ஆன்மாவை உண்மையாகவே தொட்டது.
மலரைப் போன்ற மென்மையான தோற்றம் அவளுடையது,
ஆனாலும், அவளுக்குள் நெருப்பின் சுட்டெரிக்கும் தன்மை உள்ளது,
எந்தத் தீண்டலும் இல்லாமலே
அவள் என்னை முழுமையாகச் சுட்டெரித்தாள்.
என் இதயத்தில் அவள் நிரந்தரமான
இடத்தைப் பிடித்துவிட்டாள்:
கனவாகவும், நினைவாகவும், காதலாகவும் அவள் வந்தாள்;
செல்லும்போது அவள் சென்றது
வலியையும், சுமைகளையும், துயரத்தையும்
மட்டுமே விட்டுச் சென்றாள்
ஒரு தெய்வீக வரமாகவும், தவமாகவும், சாபமாகவும்,
இப்போது, அவள் எனக்குள் வாழ்கிறாள்.
By
Sanji-Paul Arvind
No comments:
Post a Comment